Commissiewerk
“Il faut imaginer Sisyphe heureux”
Vaart op zee!
Persoonlijk vakantielandschap
Op het puntje van de stoel - “Messi maakt zijn stoutste droom waar”
Kunst van het (ver)talen
Illustratieve bijdragen aan de oktober 2022 editie van FORUM+
"Eerder dit jaar lanceerde FORUM+ het dossier De kunst van (ver)talen | (Trans)literate art. Een deel van de bijdragen in dit oktobernummer breien daar een vervolg aan. We nodigen lezers uit om verder in dialoog te gaan met deze teksten. Taal, diversiteit en macht zijn complexe thema’s die steeds nieuwe perspectieven uitlokken en ons blijven prikkelen om onze inzichten met elkaar uit te wisselen.”
Afgemat
Illustratieve en geschreven bijdrage aan een collectie van beeldverhalen voor de ‘mattentaartenstrip’ Koning Mattentaart.
Een samenwerking met 5 fantastische kunstenaars:
Delphine de Cock, Elias De Winde, Leroy Goorts, Jeff Swinnen, Karla-Jean VW
Weergaloos overtroffen, volledig verpulverd, in het nauw gedreven. Getrek en gesleur. Steken, hakken en houwen.
Een windvlaag langs het oor! Een pijl, een lans of een speer. Het scheelt me een haar.
Lieve hemel nog aan toe! We worden in de pan gehakt, overmeesterd en gedomineerd.
Wat een bloedbad, aan de voet van deze frutsstad. Dagenlang waren ze omsingeld, hun bloedvaten afgesneden, wij hadden de touwtjes in handen.
Maar hun manschappen golven, gutsen de straten uit! Zoals het lichaamsvocht uit de opengereten harnassen.
Hoe is het toch mogelijk? O heer, bezie deze wanhoop! Nu delven wij het onderspit. Wij sneuvelen bij de vleet. Wij, kameraden in de strijd!
Ik voel mijn torso verpulverd worden, mijn harnas in deuken geslagen.
Met verpletterende paardenhoef op de grond geworpen. Hier lig ik dan, het einde is voelbaar nabij. Schel gekrijs van paard, mens en gevogelte.
Daarmee zal ik het moeten doen, in deze laatste momenten.
Het enige echter, waar ik aan kan denken; hoe is het mogelijk? Vanwaar deze onuitputtelijke kracht van de tegenpartij?
Langs mij, ik besef het me nu pas, een vijandelijk gezicht. Zijn buik, doorklieft door een zwaard.
Als pus van een uitgeknepen puist, als rauwe rotsen dat door het zachte heuvellandschap scheurt.
Maar goede genade, wat mijn ogen waarnemen! Aan het uiteinde van dit steekwapen dat de maag doorpriemt, u zal het nooit geloven; een mattentaart!
Een mattentaart, nog in geheel en al! Onaangetast en eetbaar, mogen we maagzweren en zuur vergeten.
Die doortrapte hondsvodden, die ellendige loebassen! Volgepropt hebben ze zich, geschrokt hebben ze! Gulzigaards ... Achterbakse veelvraten!
Als finale en ultieme wanhoopsdaad, een zoet vreetfestijn! Krachtvoer dat deze dag eeuwenlang de hemel in zal prijzen!
Ter levensafsluiting wijzen mijn ogen de hemel in, en ik denk hoe een mattentaart mij nu wel niet zou smaken.
